Best spannend, die omschakeling!

Na jarenlange focus op de afbouw van onze Jonathan komt nu de nadruk te liggen op het varen met de doelgroep: mensen met een beperking. En dat gaat ook niet vanzelf. Er komt een hele papierwinkel bij kijken.
De Jonathan gaat voortaan als passagiersschip door het leven en daar zijn de benodigde papieren voor nodig. Die hebben we nu. Er moest een calamiteitenplan worden opgesteld: wie doet wat wanneer er iets ernstigs gebeurt. Dat plan hebben we.
Een schip dat gaat varen heeft daarvoor een andere verzekering nodig dan een schip dat aan de wal ligt. Die hebben we nu.

Omdat we gaan varen met wisselende bemanningen moet er een overdrachtsprotocol worden opgesteld om de ene vaartocht soepel in de andere te laten overlopen. Dat protocol is vrijwel gereed.
Er is een vaarplan nodig waaruit blijkt wanneer het schip waar aan kan meren, wie de contactpersonen ter plaatse zijn (havemeester, brandweer en zo), op welke momenten we voor waar moeten reserveren enzovoort. Dat plan wordt nu opgesteld en is over een paar weken gereed.
De eerste boekingen dienen zich aan. Dat betekent dat we nu ervaring gaan opdoen in de samenwerking met het reisbureau. Het betekent voor de stichting ook een beetje cultuuromslag. De afgelopen jaren werd vooral gewerkt vanuit eigen kennis en kunde en wat ons het beste uitkomt. Voortaan zal er ook gewerkt moeten worden vanuit het principe dat de klant koning is.

De Stichting heeft de afgelopen jaren vooral met vrijwilligers gewerkt. Dat blijven we ook doen met de vaartochten. Voor dit jaar hebben de benodigde schippers en schippersmaten bijna rond. Vanwege de wetgeving rond voedselbereiding zijn we ons ook gaan realiseren dat we mensen nodig hebben met verstand van koken en voedselveiligheid. Daar hebben we er nog een aantal nodig. Ben of ken jij zo iemand, dan houden we ons van harte aanbevolen.

Het besef dat we eigenlijk een permanente bemanning nodig hebben van drie mensen (schipper, maat en kok) stelt ons voor een uitdaging die we onvoldoende onderkend hadden: we hebben in het achterschip 3 slaapplaatsen nodig, maar het schip heeft er maar 2. Het eerste jaar lossen we dat wel praktisch op, dachten we, door niet alle hutten te verhuren, maar er één voor de bemanning achter de hand te houden. Dat idee leek bruikbaar, tot het moment dat zich onlangs de eerste klant meldde met een aanvraag voor 12 personen. Dan zijn alle zes hutten in een keer bezet. Wie een lumineus idee heeft hoe wij op korte termijn die derde slaapplaats kunnen regelen is van harte welkom om dat met ons te delen.
Op dit moment worden namelijk ook alle zeilen bijgezet om de afbouw op tijd klaar te krijgen. De keuken wordt geplaatst, de vloerbedekking gelegd, de bedden getimmerd, de inrichting verzorgd. Want op 1 juni willen we iedereen die hieraan actief heeft bijgedragen laten zien hoe het geworden is.

Er is dus ontzettend hard gewerkt door onze vrijwilligers. Het lukt ook allemaal, dankzij creatieve inzet en goede samenwerking.

Nog een oproep: we hebben nog spelletjes nodig voor onze gasten aan boord. Wie kan ons daaraan helpen?

Hartelijk groet aan alle vrijwilligers en relaties,

Schipper Mag Ik Ook Eens Varen

René Mos
Voorzitter