De eerste helft van dit jaar is er ongelooflijk hard gewerkt om het schip volgens plan gereed te krijgen om deze zomer te kunnen varen. We hadden de wind mee. Voor alles wat er gebeurt is er geld, materialen en handjes nodig en die kwamen de afgelopen tijd meestal mooi op tijd bij elkaar. Met trots hebben we ons schip dan ook kunnen presenteren op 1 juni aan iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan de totstandkoming ervan.
Toch ging niet alles van een leien dakje.
In mei is er een proefvaart gemaakt door een aantal vrijwilligers. Daar kwamen zaken uit naar voren, waarbij soms achter de oren moest worden gekrabd: “hoe krijgen we dat nu weer voor elkaar?” Op zich is dit niet verwonderlijk. Iedereen die een huis laat bouwen weet hoe het gaat bij de oplevering. Het is allemaal ambacht en dus moet er op het laatste nog flink aan gewerkt worden om fouten te herstellen. Als je bedenkt dat heel veel klussen bij ons door vrijwilligers zijn gedaan, onderscheiden we ons daarin zeker niet op een negatieve manier!

Maar er zijn ook zaken niet goed gegaan, omdat we onze organisatie niet voldoende op orde hebben. Daardoor gebeuren er soms dingen niet, of niet goed, waar we nu last van hebben. Op 1 juni kondigden we al aan dat we deze zomer niet alle geplande havens kunnen aandoen omdat ze niet allemaal walstroom voor ons hebben. En wij hebben geen accupakket om dit te ondervangen. Dat is toch jammer, want eigenlijk hebben we daar met ons allen niet goed over nagedacht. Sinds 1 juni wordt er door diverse mensen heel hard aan gewerkt om een accupakket rond te krijgen, maar vanwege levertijd, beschikbare financiën en ervaren menskracht lukt het niet meer om dit voor onze zomervaartochten gedaan te krijgen. De eerste vaartocht gaat wel door, maar met een aangepaste route.

Bij de concrete voorbereiding van de 1e vaartocht merken we ook dat we mooie plannen hebben gemaakt, maar dat de werkelijkheid soms net even anders in elkaar zit. Dat lost zich dan wel weer op en levert ons heel veel leermomenten op. Het leidt helaas ook tot frustraties en verwijten en die moet je in onze organisatie met dat prachtige doel niet teveel hebben.
Het bestuur gaat deze zomer daarom bouwen aan een nieuwe bestuurlijke organisatie. Uiteraard heb je daar een voorzitter, een secretaris en een penningmeester voor nodig. Maar we hebben ook bestuurlijke ogen en oren nodig, die enerzijds zicht hebben op noodzakelijke werkzaamheden en onderhoud aan het schip in de toekomst, anderzijds weten hoe je met de markt omgaat en reizen organiseert. Omdat we vrijwel alleen met vrijwilligers werken is het ook handig om iemand te hebben die de organisatie hiervan voor zijn/haar rekening neemt. Uit eigen ervaring voeg ik hieraan toe dat we iemand nodig hebben waar alle lijnen samenkomen en die in voorkomende gevallen de knoop doorhakt. In mijn ogen moet dat de voorzitter zijn, maar die moet dan doordeweeks overdag voldoende tijd aan de Stichting kunnen besteden. Tijd, om alle lijnen aan elkaar te knopen, verbindingen te leggen, te regelen dat alles op de juiste plek besloten en geregeld wordt en te organiseren dat iedereen weet wat hij of zij moet doen en daarvoor ook de goede informatie krijgt. Dit wordt een mooie vaartocht op zich, waarvoor we aan het eind dan ook nog de goede mensen op de goede plek moeten zien te krijgen.

Kundige mensen, die zich hierdoor aangesproken voelen en mee willen varen, zijn welkom om zich aan te sluiten om hierover mee te denken.
De kritische lezer zal zich wellicht nu afvragen: “wat betekent dit voor jou, voorzitter, want zo vaak hebben we jou niet op het schip gezien. Gaat dat veranderen?” Mijn antwoord luidt simpel “daar had ik geen tijd voor en voortaan helemaal niet meer”. Ik heb afgelopen week te horen gekregen dat mijn oude werkgever op korte termijn weer een (stevig) beroep op mij gaat doen. Mooi voor mij, maar dit betekent wel dat ik het bestuur heb moeten mededelen dat ik opstap. Ik maak lopende zaken (in de avonduren) af, werk nog mee aan de nieuwe bestuurlijke organisatie en trek op 31 augustus definitief de scheepsdeur achter mij dicht.

Ik wens onze Stichting een behouden eerste vaartocht en onze hardwerkende vrijwilligers een welverdiende vakantie toe. Verder natuurlijk aan iedereen: een mooie zomer!
Hartelijk groet aan alle vrijwilligers en relaties,

Schipper Mag Ik Ook Eens Varen
René Mos
Voorzitter